Pilot reis Zuid Afrika oktober 2018

Met dit blog houden we u op de hoogte van onze reis naar Pretoria en omgeving.

Wie zijn wij? Op alfabetische volgorde: Annica, Chris, Christine, Henk, Henrick, Herbert, Jennes, Maaike en Marcel.

1 oktober 2018

Het begint nu toch wel erg te kriebelen … Alle voorbereidingen zijn gedaan, ook vandaag nog intensief contact gehad met alle reisdeelnemers en met collega Lizelle in Pretoria. Wat we konden doen, is gedaan, nu nog een goede nachtrust en dan gaan we morgen op reis. Met een prachtige groep enthousiaste mensen die het verlangen hebben zich dienstbaar op te stellen en de Liefde van onze Heer Jezus Christus te delen met onze broeders en zusters in de sloppenwijken rond Pretoria. En die Liefde zal zichtbaar worden door wat we doen en wie we zijn, dienstbaar en met een open hart en vaardige handen.

Ik vraag uw gebed voor deze reis, wij gaan in vertrouwen met onze Heer en Heiland. Moge Hij ons zegenen.

Henk van Vliet, reisleider/GAiN afdeling reizen.

3 oktober

Dinsdag 2 oktober was onze reisdag, daar valt niet zoveel over te melden.

Met een vertraging van een uurtje vertrokken van Schiphol richting Johannesburg, met een overstap in Cairo. Dat ging allemaal zonder problemen, hoewel je overal wel heel erg lang moet wachten. De nachtvlucht naar Johannesburg verliep voorspoedig, maar niemand heeft echt lekker geslapen, wat wil je ook als je om half twee nog kipkerrie zit te eten en om kwart over 7 gaat landen. Dan is het sowieso een kort nachtje.

Lizelle en haar team stond ons al op te wachten en bracht ons snel naar Pretoria, naar ons Guesthouse. We hebben 4 kamers naast elkaar bij het zwembad, het voelt een beetje privé maar er schijnen ook andere gasten te zijn. Alles prima voor elkaar. Hier kunnen we wel een weekje blijven. Henrick en Chris lagen direct in het zwembad.

Dit was echt een dag van bijkomen en wat dingen regelen. Even zien in welke omgeving we zijn, waar de winkels zijn, inkopen doen voor het klusproject in Winterveldt bij de Motivation for Life Crèche, voedselpakketten samenstellen en gezamenlijk een hapje eten bij Nando’s. Lekker en niet duur!

Het is gaan onweren en regenen, het is hier vroeg donker en de lichtjes gaan bij ons ook een voor een uit. Morgen meer …Welterusten

 4 oktober

“de Heer is mijn herder, mij ontbreekt niets” iets ontbreken doen we hier zeker niet. Nadat iedereen een goede nachtrust heeft gehad werden we om half acht verwend met een engels ontbijtje. Om half 9 stonden we klaar om op pad te gaan, maar na lang wachten besloten we toch naar het huis van Lizelle te lopen(waar het busje staat). Waarna we als snel de tocht naar winterveldt konden maken(die duurt ook een uurtje)

Eenmaal bij de creche in Winterveldt aangekomen hadden we de verloren tijd snel ingehaald;

Na even rondgekeken te hebben en kennis gemaakt met de staff van de creche gingen we aan de slag. Herbert boog zich over de tuin met verschillende groenten en fruitboompjes die op het terrein van de creche staan. De rest van de groep begon met het ontroesten en verven van de muren(golfplaten) van de gebouwtjes. Al snel kregen we hulp van familieleden van de staff en tegen het eind van de middag stonden er al 2 lokaaltjes in de verf. Na het fanatieke geverf van de Afrikanen moest nog wel de vloer even schoongemaakt worden die inmiddels meer groen en geel dan bruin zoals we het aantroffen. Er was nog tijd om een kwartiertje door de wijk te lopen maar de tijd werd snel vergeten. Al snel werden we omringt door kinderen, jongeren en een dansende oma uit de wijk. Na veel foto’s gemaakt te hebben, een balletje over te hebben getrapt, en vooral hebben genoten van de lachende gezichten gingen we met een voldaan gevoel terug naar Pretoria!

5 oktober

Onze tweede dag in Winterveldt start met een heerlijk warme ontvangst. We zijn verrast door de ‘locals’ die bij onze aankomst al druk in de weer zijn met de kwast en roller. We waren al onder de indruk van hun wil om mee te werken, maar hun vroege start maakte ons blij. Na een korte meeting en taakverdeling met zijn allen gaan we weer lekker aan de slag. Christine en Herbert gaan tekenen (Dick Bruna elementen op de verschillende klaslokalen). Jennes en Maaike helpen GAiN SA met het inkopen van aardappelen, groenten en andere aanvullingen op de voedselpakketten. De ‘locals’ gaan verder met het verven/ontroesten van de klaslokalen. Nadat Henk een nieuwe kraan heeft gehaald hebben we ook de defecte buitenkraan voor ze kunnen vervangen. Kinderen uit de buurt komen graag kijken, en we hebben leuk contact met ze. Een aantal houdt daar ook leuk gekleurde nagels aan over.

Tweede verrassing is de lunch. Ze hebben uitgebreid eten voor ons gemaakt. Gebakken kippenpoten, groente (witte kool, heerlijke pittige dressing, wortel), rijst en aardappelpuree. We laten de meegebrachte boterham maar even liggen.

Het is goed om te praten met de betrokken mensen over Zuid Afrika, hun dromen, wensen, ideeën en twijfels. Ze zien er soms echt geen gat meer in (armoede, rassenverschillen, politiek) en hebben soms niet in de gaten dat ze op dit moment het verschil al maken. Het aanmoedigen hierin en het zegenen is bijzonder en mooi om te doen. Verder zijn we ook bezig met de ‘lange termijn vraag’. Wat heeft langdurig impact op bijvoorbeeld de crèche waar we nu aan het werk zijn? Al pratende met de Motivation For Life voorzitter wordt het wel duidelijk dat ze ook voor lange termijn niet alleen dromen hebben maar ook concrete plannen. Dit nemen we mee naar huis om te kijken of we in de nabije toekomst hiervoor eventueel een plan kunnen maken.

In de middag arriveren onze bouwmaterialen voor het isolatiewerk, volgens lokale gewoonte zo’n anderhalve dag later dan verwacht. We kunnen hier nog een start meemaken, morgen hebben we één dag om dit af te maken. Moet lukken 😊. We zien uit naar de dagen na dit werk. We gaan nog veel zien en in gesprek, onder andere met werkers, daklozen, vrouwen, werklozen etc. Deze indrukken nemen we mee om samen met GAiN te werken aan een advies voor volgend bezoeken. We voelen ons op vele vlakken gezegend en van betekenis.

6 Oktober
Deadlines, locals startten 7AM, team meeting, nog meer hulp, isolatie, watertappunt, snelle start, gereedschap halen, geel, groen, blauw, oranje, babyclass, samenzijn, koninkrijk, samen, eten, dick bruna, yvon, kinderspeelplaats, springtouw, GAiN 2018, groen klaar, blauw klaar, antiroest klaar, oranje klaar, office klaar, boormachine, rook, hout, staal, isolatiemateriaal, decoupeerzaag, office klaar, kraan klaar, afwerken, kapstok, opruimen, ballonnen, touwtje springen, reserve materialen, foto’s maken, shawn, afscheid, bidden, zegenen, handshake, bemoedigen, tranen. Gave klus.

7 Oktober,

Stel jezelf eens voor dat er iemand in je oor staat te blazen met zo’n schel akelig fluitje. Dat je denkt: nog even en mijn trommelvlies knapt. Nou, dat was ongeveer de kerkdienst van vandaag. Dat je je afvraagt: zouden deze mensen door hebben dat je niet hoeft te schreeuwen als je een microfoon voor je mond hebt?
Maar goed, zingen konden ze! En dansen al helemaal! Zo gaaf om deze mensen in volle overgave te zien zingen en dansen voor God. Wat een vreugde!

Na de kerkdienst en na een heerlijke maaltijd zijn we in tweetallen op bezoek gegaan bij verschillende arme gezinnen. Het doel was om deze gezinnen te bemoedigen en voedsel uit te delen. Mensen van de kerk gingen mee om te vertalen.
We stapten met z’n allen in het busje om vervolgens midden in de wijk in een andere wereld terecht te komen.

En dan ontmoet je een moeder met drie dochters. Een moeder die de eindjes aan elkaar probeert te knopen, maar het zelfs op de meest creatieve manier niet voor elkaar krijgt. Ze krijgt van de overheid 1200 rand, 400 rand per kind. Dat is nog geen 2 euro 50 per dag.
2 euro 50…! Werk heeft ze niet. Zij hoort bij de 85% in dit gebied die ook geen werk heeft.
En dan kijk ik naar mijn wereld. 2 euro 50 is voor mij 10 minuutjes werken. Dat heb ik al verdiend terwijl ik op mijn werk mijn eerste cappuccino opdrink en mijn computer aan het opstarten ben. 2 euro 50… dat is een milkareep. En dan heb ik issues over het feit of ik de smaak Oreo moet nemen of peanut caramel. Wat een contrast als ik nadenk dat deze moeder uberhaupt geen keus heeft. Eten voor haar meiden, dat is het belangrijkst.
Als we bij haar tuin staan, zien we 5 sprietjes uit de grond komen. Dit had spinazie moeten worden, maar het is al opgegeten door de vogels.
Zo treurig de tuin erbij ligt, zo treurig kijken haar ogen. Als we vragen of we voor haar kunnen bidden, veranderen haar ogen en laat ze een glimlach zien. We merken dat Jezus haar hoop geeft, dat ze weet dat er een God is die elke dag voor haar zorgt en haar elke dag nieuwe kracht geeft.
Tijdens het gebed staan we in een kring hand in hand. Onze verschillende werelden zijn niet meer belangrijk, want er is één ding dat ons verbindt: ons vertrouwen in God. De tekst in Efeziers 4:6 krijgt ineens betekenis: ‘Wij hebben allemaal een en dezelfde God en Vader, die boven ons allen staat, die in ons allen is en door ons allen werkt.’

Deze God heeft ons ook weer vandaag laten zien hoeveel liefde Hij heeft voor Zijn kinderen en ik ben blij dat wij deze liefde op deze manier konden doorgeven.

8 oktober

Wat een gezegende reis hebben we toch! Nadat we gisteravond de kamers hebben herverdeeld, ontbijten we bij een heerlijke temperatuur buiten bij het zwembad. Een prachtig begin van de dag. En vandaag mochten we een kwartiertje langer slapen omdat we geen lunch hoeven te maken.

We gaan naar Springs, richting Jo-burg, ruim een uur rijden en nog wat langer als je de navigatie niet volgt 😉. Uit eindelijk kwamen we bij Call Her Blessed, een opvanghuis voor alleenstaande zwangere vrouwen en ook mishandelde vrouwen (safehouse). Een initiatief van Campus Crusade for Christ, gerund door Sarie de Jager, een prachtige, bevlogen en betrokken vrouw met een missie én visie. Momenteel verblijven er 4 vrouwen in het huis, maar ze hebben plaats voor meer. Maximaal 25 personen, vrouwen met kinderen. De staf woont ook in het huis en zo leren ze de vrouwen gelijk deel te nemen aan het familieleven. En ze krijgen een training over de basis skills die je nodig hebt in het leven: hoe een kind te verzorgen, hoe met geld om te gaan, hoe een baan te krijgen én die dan te behouden en hoe je leven als Christen te leiden. De mannen gingen met Sarie mee naar het opleidingscentrum in de kantoorruimte van CCC in Brakpan, de vrouwen bleven achter om met de vrouwen te praten en konden ook met de kinderen en baby’s bezig zijn. Christine wilde niet mee terug …

Ze hadden een heerlijke lunch voor ons gekookt, rijst, rundvlees, zoete pompoen en aardappelsalade. Genieten! Het huis draait helemaal zonder subsidie, maar heeft ook niet heel veel nodig omdat de huisvesting gratis is en alle CCC staf ofwel vrijwillig of op basis van giften leeft. Toch zijn er wel momenten dat alles op is en een overvloedige lunch zoals vandaag er niet in zit. Fijn dat wij als GAiN team uit Nederland dan iets hebben kunnen bijdragen in de vorm van kleding, luiers en voedsel.

Na de lunch hebben we een vrije middag! We merken dat de vermoeidheid begint toe te slaan en daarom is het zeer welkom dat we nu even kunnen relaxen in het Rietvlei Nature Reserve, een wildpark dichtbij Pretoria. Met neushoorns, nijlpaarden, zebra’s, waterbuffels, gnoe’s, allerlei soorten antilopen en struisvogels. Met de bus door het park gereden, Mona (onze chauffeur) gedold (daar kan ze heel goed tegen), en een tijdje rondgelopen bij het meer waar de nijlpaden zitten. Die laten zich helaas niet zien. Vrijwel alle andere soorten wel gespot en gefotografeerd door Marcel, alleen geen katachtigen gezien.

Terug bij Rosenthal Guesthouse was Lizelle er al met vlees en andere benodigdheden voor een braai. Chris en Henrick ontwikkelen zich tot braaimasters, we hebben heerlijk gegeten. Een avond programma zit er (weer) niet in, de dagen zijn intensief en na het eten is de energie op. Rond half 10 trekken de eersten zich terug en na elven is het stil.

 

9 en 10 Oktober

Even een korte uitleg: er zijn verschillende ‘settlements’ in ZA. De ‘formal settlements’ worden door de overheid voorzien van o.a. water, elektriciteit en afval ophaaldiensten. Bovendien heb je er een officieel adres zodat er grond kan worden gehuurd en gekocht. De ‘informal settlements’ zijn wijken die ontstaan zijn op grond van bijvoorbeeld boeren of landeigenaren die er geen controle op uitvoeren. Het begint met één hutje en, zoals in het geval van Mooiplaats, staan er na enige tijd meer dan 20.000 shacks! Deze zijn in pinrcipe niet voorzien van water, elektra en afval ophaaldiensten.

Vandaag zijn we dus in Mooiplaats. Letterlijk een afvalberg waar de 20.000 huisjes op staan. Geur en aanblik zijn treurig, indrukwekkend. Er lopen veel mensen rond die rondsjouwen met plastic, papier en ijzer; de materialen die nog wat geld moeten opbrengen. We zijn uitgenodigd bij een creche voor 3 tot 6 jarigen, Smile. Het lijkt een oase tussen het vuilnis. Een mooie moestuin, kinderspeelplaats, mooie klassen, alles keurig opgeruimd, bloemen in de tuin. Wat een warme ontvangst door Marriet. Opnieuw ontmoeten we iemand die vanuit visie en gedrevenheid heel veel heeft bereikt. Ze heeft van tevoren aangegeven enige hulp nodig te hebben in de tuin en dat is begrijpelijk. Door financiële beperking zien we iedere keer weer dat organisaties zich alleen kunnen focussen op hun kern activiteiten, in dit geval de school en de moestuin. Een deel van ons team gaat voor hen aan de slag, terwijl een tweede team naar de andere locatie gaat. Opnieuw een goed uitgerust pand, veel kids die het er relatief goed hebben. Daarbij ook naschoolse opvang. Hier ontmoeten we ook een gedreven team wat graag verder wil groeien. We krijgen de mogelijkheid om met de kids te spelen en veel voedsel achter te laten.

Na de lunch hebben we 2 uur over de vuilnisbelt gelopen. Ons gids heeft er een jaar gewoond en kan er dus veel laten zien. We mogen zelfs in één van de woningen kijken bij haar kennissen. We zien, buiten een groot aantal woningen, ook winkels, een restaurant, een kerk, een fietsenwinkel, brandstof en bijv. zonnepanelen in een heuse winkelstraat. Het is er dan wel vies, vuil en geurig maar de voorzieningen zijn er. Het is dan weliswaar een informal settlement, maar we rijden continu trucks langs met water om lokale tanks te vullen. Ook is er een lokale overheid en zien we toch wat stroompalen. Het lijkt erop dat de plaats wordt gedoogd en dat de overheid zich toch enigszins verantwoordelijk voelt. Wat het meeste opvalt is de saamhorigheid. We worden als groep vriendelijk benaderd en we proeven hoop, gezelligheid, verantwoordelijkheid, delen, er voor elkaar zijn. Onze gids geeft aan dat ze wat dat betreft liever nog in Mooiplaats had gewoond, bij haar nieuwe woning in de stad is daar niets van terug te vinden. De kinderen zijn lief, vriendelijk en benaderbaar, daar leeft ons team weer helemaal van op.

Tot slot gaan we naar een ouderen tehuis. Zij hebben een mooie, opgeruimde en rustige plaats ergens in een wijkje. We kunnen ze helpen met een flink aantal voedselpakketten. Goed om te zien dat er voor hen speciale zorg is.

Vorige week dus de ‘luxe’ settlement, Mooiplaats als illegale settlement en op woensdag is een meeting gepland met daklozen. Ja, die zijn er ook nog. Mensen die helemaal niets meer hebben, zelfs geen illegale shack. We mogen met hen een bijbelstudie doen, naar hen luisteren en hen bemoedigen. De verhalen die we hier horen zijn indrukwekkend, waarbij schaamte en angst een grote rol spelen. Mooi dat deze kerk in Pretoria zich zo inzet voor deze groep afhankelijke mensen.

Woensdagmiddag mogen we souvenirs halen. Dat is leuk maar voelt na zo’n week ook wel als tegenstelling. Een olifantje als herinnering aan ZA. Gaaf om op de kast te zetten en via zo’n beeldje alle verhalen weer voorbij te zien komen. Tot slot een evaluatie en dan is ook de laatste dag voorbij. GAiN SA is blij en tevreden, GAiN NL ook. Wij zijn wat emotioneel en misschien wel voor altijd veranderd….

Rond half zeven ’s avonds vertrekken we met Mona in de bus en Lizelle in het bakkie naar het vliegveld in Jo-burg. En weer 24 uur later is iedereen weer veilig en gezond thuis bij zijn of haar geliefden in Nederland. Vol verhalen en ideeën..