De Vierdaagse van Maud

Mijn ervaring over de vierdaagse...

Een jaar geleden had ik je voor gek verklaard: ik, Maud, die de vierdaagse gaat lopen. Nu, een paar dagen nadat ik mijn kruisje in ontvangst heb mogen nemen, kijk ik terug op het avontuur. Een avontuur met veel ups en downs. Mijn voorbereiding op de vierdaagse was niet super en daarmee heb ik het toch enigszins onderschat. De eerste dag word ik gespannen maar ook enthousiast wakker. Ik poeder mijn voeten in met talkpoeder en trek mijn sokken en schoenen zorgvuldig aan. Daar ga ik dan, heuptasje om en op de fiets naar de start. Ik ga in de rij staan en wacht tot mijn bandje gescand word. “Succes!” Met die woorden loop ik door de start en is mijn avontuur begonnen. De eerste dag loop ik met gemak en plezier uit. Trots kom ik over de finish. Helaas maak ik de fout om meteen neer te ploffen op de grond, wat resulteerde in - niet overdreven - omhoog gehesen moeten worden met twee man sterk. Mijn benen waren compleet verzuurd. 's Avonds had ik alvast een (blijkbaar niet overbodige) massage gepland om mijn spieren los te masseren. De zon was nog niet onder, maar mijn ogen waren al gesloten.

Ik word midden in de nacht (3 uur) wakker en kijk op mijn telefoon. Bijna vergeten dat deze tijden voor komende dagen mijn ochtenden worden. Ik kom met veel gekreupel mijn bed uit. Eenmaal bij de start vraag ik me af hoe en of ik kan lopen met deze zware, pijnlijke benen. Met kleine stapjes begin ik en na een aantal kilometer sleep ik mijn lichaam niet meer voort. Onderweg zie ik mensen die meeleven met de wandelaars en soms moet ik even slikken. Ik heb het moeilijk en heb veel pijn aan mijn knie, kijkend naar links zie ik een vrouw in haar tuin zitten. Ze houdt een bordje vast: “Ik ken je niet, maar ik ben super trots op je!”. Dat was net de kleine oppepper die ik nodig had.

De derde dag heb ik zoveel spierpijn dat ik niet kan geloven hoe ik überhaupt nog een stap kan zetten. Telkens zet ik een knop om en probeer ik niet aan de pijn te denken maar aan mijn doel: schoon water voor Afrika. De zeven heuvelen staan vandaag op het programma, die zouden overigens enorm mee moeten vallen. Niet dus. Ik kan me niet voorstellen dat mensen daadwerkelijk hebben genoten van de behoorlijke klim, maar ieder zijn ding. Gelukkig bood vriendlief mij mentale en fysieke support en zo heb ik ook dag 3 overleefd.

De vierde en tevens laatste dag van het avontuur word ik verassend fit wakker. De laatste 40 km, die moeten nu ook nog lukken! Onderweg geniet ik van de muziek en van de saamhorigheid. Na de 20 km is het aftellen, nog maar een paar uur tot de via gladiola. Op het 38 km punt ontmoet ik mijn familie en krijg ik de eerste gladiolen in mijn hand. Ik word gefeliciteerd. Toch kan ik 

nog niet genieten van mijn felicitaties, omdat ik nog een stuk te gaan heb. Ik versnel mijn pas en loop over de via gladiola. Overal waar ik kijk staan mensen. Langs de kant, op het balkon en de wandelaars om me heen. Het gevoel is onbeschrijfelijk. De pijn die ik voel word in de laatste kilometers vergeten en het publiek draagt me naar de finish.

Daar sta ik dan. Met een fles Hugo in mijn hand en €1.966 opgehaald voor het goede doel: water in Afrika. Ik pak de taxi naar huis en plof neer op de bank. Zo, dat heb ik dan toch maar even gedaan.

door Maud Aarns