Reisverslag Lesbos juni 2018

Als, door een medereizigster van onze GAiN-groep benoemde ambassadeur, wil ik graag wat ervaringen delen van de GAiN-reis in juni 2018 naar Lesbos.

Voor een aantal van onze groep was dit niet de eerste keer naar het kamp Moria en wisten we wat we konden verwachten. Soms vragen mensen: wat is het, dat jullie telkens weer gaan en waarom.

Nou, heel eenvoudig; ons hart ligt bij deze mensen en ondanks dat we papieren moeten ondertekenen om ons aan bepaalde regels te houden, willen we op een manier, die God ons ingeeft, Zijn liefde laten zien aan deze groep vluchtelingen, die vaak traumatische ervaringen hebben opgelopen.

Hierbij moet ik dan denken aan een jonge vluchteling, die zich psychotisch gedroeg aan één van de toegangshekken. Wij weten niet welke verschrikkingen de jongen heeft doorgemaakt.

Huisvesting is nog steeds een probleem en buiten het kamp Moria is het gedoogkamp Olive Groves, wat zich ten opzichte van voorgaande keren steeds verder uitbreidt.

Ook hebben wij een illegaal kamp bezocht, waar veel Koerdische mensen (gezinnen en alleenstaanden) een heenkomen hadden gezocht na heftige rellen in Moria.  Terwijl een paar van ons leuke contacten hadden in het kamp zelf, moest één van ons, die bij het toegangshek stond, aanschouwen, dat er weer een gevecht ontstond.

Deze groep Koerden werden door de overheid gedreigd teruggestuurd te worden naar Turkije (wat overigens tegen de regels is) of men moest terug naar het kamp Moria.

Hebben we als GAiN ook leuke dingen gedaan met de vluchtelingen?

Zeker wel. We hebben ons bezig gehouden met kinderactiviteiten. De ballonnen van GAiN brachten, ondanks dat het voor sommige mensen bedenkelijk is vanwege het milieu, zo veel vreugde en ontspanning. Dit zijn zeker kostbare momenten geweest. Soms zaten de kinderen als mieren over je heen geklauterd.

Het pannenkoeken bakken was ook weer een terugkerend succes bij de minderjarigen. We hadden wel ogen voor en achter moeten hebben, want de melk en suiker voor de pannenkoeken waren verdwenen, voor we met onze ogen konden knipperen. Een Griekse toezichthoudster was diep ontroerd, toen we haar ook iets cadeau konden geven. Dat vervult je zelf ook met dankbaarheid en liefde voor je naaste.

Onder de indruk waren we als groep, toen we het warehouse bezochten. Zoveel materiaal: nieuwe kleding, slippers, luiers enz. waren daar opgeslagen en verwerkt. We mochten daar ook nog een dag meewerken.

Niet alleen ik, maar wij allen als GAiN-groep waren ambassadeurs van Gods koninkrijk in een stukje wereld van duisternis.

door Gert Jan Nienhuis.