Schoenendozen uitdelen in Sierra Leone maart

Na weken van voorbereiding is het zover. Ik (Yvonne) vlieg samen met Gerdien, Annemarie en Anika naar Sierra Leone voor het uitdelen van schoenendozen. Een lang gekoesterde wens komt uit: het is 10 jaar geleden dat ik Verwerkingscentrum Woerden opgezet heb en nu mag ik eindelijk zelf schoenendozen uit gaan delen in het land waarvoor we al 8 jaar lang een zeecontainer met 8.000 schoenendozen klaargemaakt hebben. Gerdien zet zich al 7 jaar in als vrijwilliger voor Verwerkingscentrum Woerden, Annemarie 2 jaar en is vanaf dit jaar mede-coördinator van Verwerkingscentrum Woerden en Anika gaat voor het eerst kennis maken met deze Schoenendoosactie. Een mooi gezelschap bij elkaar. We kijken er allemaal naar uit.

Ter plekke zullen we begeleid worden door Momoh Conteh, een lokale pastor die verbonden is aan de Nederlandse organisatie Outreach Support Ministries (OSM) en partner van GAiN Actie4Kids. Momoh coördineert de uitdeling in Sierra Leone. Afgelopen jaren hadden we regelmatig contact via WhatsApp, hij hield ons op de hoogte van de uitdelingen en stuurde foto’s en filmpjes. In de aanloop naar de reis heb ik een aantal keren met hem gebeld, het waren mooie gesprekken waarin we de wensen en mogelijkheden bespraken en daarmee heeft hij een mooie invulling voor de week gemaakt. Hij kijkt erg uit naar onze komst.

En wat wordt het mooi! Twee verschillende werelden die bij elkaar komen: het Verwerkingscentrum uit Woerden die een zeecontainer met schoenendozen verzendklaar gemaakt heeft en het distributieteam uit Sierra Leone onder leiding van Pastor Momoh Conteh, die schoenendozen uitdeelt aan kinderen in Sierra Leone. Wat is het bijzonder en waardevol om elkaar te ontmoeten en te zien en voelen dat we ons met dezelfde liefde inzetten voor het gezamenlijke doel. De kinderen in Sierra Leone die onder moeilijke omstandigheden leven, blij maken met een mooi gevulde schoenendoos met schoolspullen, toiletartikelen, speelgoed en een knuffel. We voelen ons één grote familie.

We zijn bij 4 uitdelingen in 4 verschillende dorpen. Iedere ochtend haalt Momoh ons op met de Jeep. Als wij in de dorpen aankomen zijn de exportdozen met schoenendozen er al en is het distributieteam aanwezig, de kinderen staan geduldig op ons te wachten. Het distributieteam bestaat volledig uit vrijwilligers, ze krijgen een training en moeten zelf hun T-shirt kopen. Heel bijzonder in een land waar mensen zelf al weinig hebben.

Voorafgaand aan de uitdeling worden de dorpen bezocht door een aantal extra getrainde mensen uit het distributieteam. Ze praten met de Chief en maken een plan. Ze gaan vervolgens alle huisjes langs, ze inventariseren de omstandigheden en het aantal kinderen in het gezin, ze bepalen wie er een doos krijgt en reiken hiervoor tickets uit aan kinderen die een schoenendoos gaan krijgen. Alleen kinderen met een ticket krijgen een schoenendoos, op deze manier houden ze alles onder controle en wordt een chaos voorkomen.

We worden steeds met luid gejuich ontvangen. We voelen ons net de koninklijke familie. Na iedereen begroet te hebben, gaan we aan de slag. We zetten de schoenendozen op leeftijd en geslacht op de tafels die klaargezet zijn. Ondertussen worden de kinderen beziggehouden door de teamleden die liedjes met ze zingen. Ze doen enthousiast mee. Dan gaat het beginnen, Momoh spreekt de kinderen toe, vervolgens word ik voorgesteld waarna ik Gerdien, Annemarie en Anika voorstel en de kinderen een kort verhaal vertel. Dat we uit de Bijbel geleerd hebben om onze liefde en spullen te delen, dat we ons in Nederland dankbaar voelen dat we deze cadeaus aan hen mogen geven en dat we ze graag ontmoeten vandaag. Momoh wil graag dat we ook wat grappigs met de kinderen doen. Het is het liedje ‘Hoofd, schouders, knie en teen’ geworden. Een groot succes, niet alleen de kinderen maar ook het team, de Chief en leraren doen mee.

Na het praatje van de Chief kan het dan echt beginnen. De kinderen kijken ineens heel serieus, zouden er wel genoeg dozen zijn…? Gelukkig heeft het team het goed geregeld en hebben we iedere keer dozen genoeg. Daarna gaan de kinderen het dorp in, ze weten dat we hen later komen bezoeken. Eerst gaan we rustig zitten, even eten en bijkomen. Het is bloedheet en dat vraagt de nodige energie, zelfs de teamleden hebben er last van, de hitte went nooit.

Bij binnenkomst in het dorp zien we de knalgele tennisballen al door de lucht vliegen. We gaan langs de huisjes, waar de kinderen klaar zitten met hun schoenendoos. Ze vinden ons wel wat spannend, maar genieten stiekem van de aandacht en laten trots hun nieuwe spullen zien. De schoolspullen zijn het meest favoriet als je vraagt wat ze het mooist vinden. Voor hen heel belangrijk want zonder schriften en pennen kunnen ze niet naar school. Er wordt met van alles gespeeld: tennisballen, springtouwen, auto's, Barbies, fluitjes, kaartspellen, puzzels, etc. Er zijn ook uitbundige kinderen die graag met ons willen spelen en op de foto willen. De selfies die we met ze maken, vinden ze heel leuk. Het is één groot feest, zowel voor de kinderen als voor ons.

De uitdelingen brengen niet alleen blijdschap voor de kinderen, maar ook voor hun ouders of verzorgers. Er zijn veel samengestelde gezinnen door het overlijden van ouders. De weeskinderen worden als vanzelfsprekend in het gezin opgenomen van broer, zus, oom, tante of oma. Soms zorgen ze voor wel 9 kinderen. Voor zoveel kinderen het eten verzorgen is al een grote uitdaging, geld voor schriften, pennen en speelgoed is er dan vaak niet. Daarnaast zijn er nauwelijks winkels waar ze schoolspullen kunnen kopen. Als hun kind dan zo’n mooi gevulde schoenendoos krijgt, is dat een groot geschenk waar ze heel dankbaar voor zijn.

De uitdelingen brengen tevens de inwoners van het dorp samen, iedereen komt er naartoe om te kijken. Na de burgeroorlog die 17 jaar geleden in het land heerste, leven slachtoffers en daders vaak in één gemeenschap, een lastige situatie. Het helpt als ze dan samen vreugde kunnen delen.
Via het Bijbelboekje die de kinderen bij de schoenendozen krijgen, wordt het Evangelie verder uitgedragen. Deze boekjes zijn erg gewild.

De mensen komen hier recht in je hart, ze zijn zo aardig en dankbaar. We zien om ons heen de moeilijke omstandigheden waarin ze leven. Sierra Leone is het armste land ter wereld. Ondanks alles blijven ze volhouden. We hebben hier veel respect voor. Met hun dankbaarheid en liefde hebben ze ons hart gestolen.

Een aantal keren ontmoeten we Momoh en zijn gezin. Een hecht gezin met leuke kinderen. Het samenzijn voelt voor ons allen zo vertrouwd. We voelen ons één grote familie. Momoh is een inspirerende man. Hij is open, vriendelijk en werkt vanuit heel zijn hart en dat voelen wij en de mensen om hem heen ook. Hij is een meester in het vertellen van het Evangelie en mooie verhalen en in het begrijpen en overbrengen van verschillende werelden. Daarnaast kan hij goed organiseren en heeft hij een mooi team om zich heen gebouwd. We kunnen ook nog eens ontzettend met elkaar lachen. Het klikt heel goed binnen ons reisgezelschap en met Momoh.

We sluiten ons bezoek af met een meeting met het distributieteam. We bespreken een aantal praktische dingen die we mee kunnen nemen in ons werk voor het Verwerkingscentrum in Woerden. We ontvangen ontzettend veel lieve woorden en dankbaarheid. We hebben het team extra geïnspireerd met onze komst, voor hen is het al heel bijzonder om de schoenendozen te ontvangen maar zo extra speciaal dat we ook nog persoonlijk gekomen zijn om samen met hen de dozen uit te delen. We hebben van elkaar de liefde gezien en gevoeld waarmee we dit werk doen. Alleen met zijn allen kunnen we de kinderen bereiken. De armoede in het land is groot, we hebben vele verhalen gehoord van Momoh en het team. We hebben de omstandigheden gezien en zijn er met zijn allen van overtuigd dat de schoenendozen van grote waarde zijn. Ze maken het verschil, al is het op kleine schaal. We hopen dat het ons allen in Nederland en Sierra Leone gegeven is om dit mooie werk nog lang te doen.

We voelen ons gezegend met zo’n mooie reis waarin alles goed verlopen is. Van tevoren hadden zowel wij thuis als Momoh ter plekke de nodige uitdagingen. Gelukkig is alles goed gekomen en hebben we de ervaring van ons leven gehad. Het is heerlijk om bij thuiskomst onze geliefden weer in de armen te sluiten, maar we zullen Momoh en dit land met deze mooie mensen gaan missen. Ze hebben ons hart gevuld.

Yvonne de Wit- Goudswaard namens alle reisgenoten