Hoe ruikt een vuilnisbelt?

Vuilnisbelt patarat Roemenie Roma

Mieke en ik (Ruud) kregen de unieke gelegenheid om mee te gaan met een bezinningsreis van GAiN naar Roemenië. Zaterdag 14 oktober was het zover. Samen met zes anderen vertrokken we vanaf vliegveld Eindhoven en voor je het weet ben je 1500 KM verder en stap je uit in een andere wereld:

Niets mee te doen

Zaterdagavond laat kwamen we in Valea Lui Mihai aan. We werden verwelkomd door Hugo Baas (GAiN) die ons naar Areke Wigmans begeleidde. De volgende dag heeft Areke ons, na de kerkdienst, rond geleid op haar project onder de Roma. En dan loop je ineens door een land dat zo intens verdeeld is. Roma zijn voor de inwoners van Roemenië (Roemenen dus) een lager soort volk waar niets mee te doen valt. Een plek waar de erbarmelijke omstandigheden zo tot de verbeelding spreken. De kinderen gaan hier in de ochtend naar school maar zijn in de middag vrij. Dat is het moment dat ze naar Areke toe gaan en daar huiswerkbegeleiding, een warme maaltijd, liefde en aandacht krijgen.

Areke’s motivatie: ‘Begin bij de kinderen en je wint de ouders’.

In de avond zijn we vertrokken naar Cluy, de op één na grootste stad van Roemenië.
De volgende dag stond een bezoek bij Marien in Floresti op het programma en ook hij werkt onder de Roma, ook daar is de aanblik verschrikkelijk.

Marien vertelde hetzelfde: Wat wij doen is de kinderen opvangen, hen een warme maaltijd, huiswerkbegeleiding en aandacht geven. Ook van hem hoorden we de motivatie: ‘Begin bij de kinderen en de ouders komen vanzelf’.

Uitgekotst

Na al die jaren doorzetten is er een terrein met een school en een medische post gebouwd.
Vervolgens brachten we Bert een bezoek, hij werkt op de vuilnisbelt. Ik weet niet hoe dat onder woorden te brengen. Bert vertelde hoe hij begon: gezichten van de kinderen wassen. Vervolgens is hij begonnen met het bouwen van huisjes aan de voet van de berg (lees vuilnisbelt). In de loop van jaren is Frank hem gaan helpen met kinderwerk. Frank heeft zijn carrière als rechter in Nederland opgegeven en werkt onder de kinderen die op de vuilnisbelt wonen. Dezelfde motivatie, dezelfde liefde voor een bevolkingsgroep die uitgekotst wordt door de samenleving, inclusief de kerken en gemeenten.

En dan ga je na afloop ook nog even naar de ‘shopping mall’ en een restaurant.
Maar vertellen hoe een vuilnisbelt ruikt kan ik niet. Hoe kinderen ruiken die snakkend naar liefde rondlopen op een gebied dat verder ligt dan de rand van de samenleving…

We zijn de volgende dag nog even vanuit het hotel, naast de wijk waar Marien werkt, de rivier overgestoken. Er liep een kind uit de Romawijk mee. Ze vroeg of ik haar wilde optillen en ik deed het niet. En ik vraag mijzelf steeds af waarom ik dat niet deed…