Na een voorspoedige reis kwamen we in de avond aan bij de familie Demiter. Een gastvrij en bewogen gezin dat zich inzet voor de Roma en vluchtelingen in de omgeving. Daarnaast is Jan Demiter de voorganger van de lokale baptistengemeente, runnen zij een tweedehands kledingwinkel en bieden onderdak aan hulpverleners en hulpbehoevenden. 

Na een korte ronde door ons onderkomen konden we aanschuiven aan een rijk gedekte tafel en hebben we het eten ons goed laten smaken. Moe maar voldaan zochten we ons bed op en de meesten van ons hebben een goede eerste nacht gehad.

Vanochtend stond om 8 uur al weer de ontbijttafel gedekt. Na wat oponthoud vertrokken we richting Sid een klein stadje iets noordelijker gelegen. Maar op de weg er naartoe verlieten we Servië en reden een paar kilometer door Kroatië en kwamen daarna weer terug in Servië. Dit zorgde voor extra oponthoud, vooral omdat onze Servische vriend Teo deze reis regelmatig maakt waardoor er in zijn paspoort geen ruimte meer was voor de gebruikelijk stempels.

In Sid bezochten we het Rode Kruis. Zij verlenen op diverse terreinen hulp in de vluchtellingenkampen en zijn voor ons een partnerorganisatie die ons daardoor toegang tot de kampen verschaft. Er was net een grote bloeddonatie aan de gang, waar we live getuige van mochten zijn.

Omdat in het kamp Principovac gebrek is aan lampen, gaan we eerst langs de plaatselijke supermarkt om een voorraad gloeilampen te kopen. Hierna vertrekken we weer richting Kroatische grens waar 100 meter daarvoor het kamp Principovac opdoemt. Het is naar de maatstaven van hier een klein kamp met zo'n 180 bewoners. Het ziet er redelijk geordend uit: Een stenen gebouw dat eerder dienst heeft gedaan als kindertehuis dient nu als onderkomen voor deze mensen. Daarnaast staan 2 grote witte tenten, die in eerste instantie als slaapzalen dienst hebben gedaan, maar doordat er momenteel minder mensen in het kamp verblijven is dit nu niet nodig. 1 tent wordt nu gebruikt als eetzaal, de ander voor recreatie. Tot onze verbazing zien we bij binnenkomst een tafeltennistafel, voetbaldoeltjes en badmintonrackets. We vallen midden in een Engelse les voor vrouwen, die met elkaar via een groot scherm simpele engelse zinnetjes tot zich krijgen.

Wij bieden na afloop van de les een aantal mogelijkheden voor deze vrouwen en de kinderen (die inmiddels gehoord hebben dat wij er zijn): nagels lakken, spelletjes doen, kleuren, tafeltennissen. Alles vindt aftrek, maar het nagels lakken blijk toch wel erg in trek. Er hangt een ontspannen sfeer en we kunnen veelal middels gebrekkig Engels toch wat contact krijgen. Al met al krijgen we een goede indruk bij dit kamp. Er worden regelmatig activiteiten georganiseerd, de leiding is sociaal en komt erg bewogen over, het is betrekkelijk schoon en de mensen zijn open en gastvrij.

Een mooie start van deze reis die ons waarschijnlijk ook heel andere indrukken op gaat leveren. Daarover later meer...