Van 15 t/m 23 november 2018 reisden negen mensen af naar Lesbos om daar aan de slag te gaan in kamp Moria. Eén van de deelnemers schrijft na thuiskomst het volgende:

Ik loop door het kamp, met herkenbare kleding van GAiN en feloranje hesje van EuroRelief. ‘My friend!’ wordt er regelmatig tegen me gezegd, mensen hebben een vraag of zeggen het als begroeting. En dan ineens rent er een meisje op mij af, met de armen wijd uit alsof ze me heel goed kent. Ik zie haar voor het eerst en krijg een flinke omarming van haar.

Moria is een vluchtelingenkamp waar ik veel over heb gelezen in de weken voordat mijn hulpreis begon, het is nu een herinnering voor me geworden, één die ik niet had willen missen maar oh wat raakt deze je hart diep van binnen. Op een plek op het prachtige Lesbos leven meer mensen samen dan dat ruimte voor is, een plek waar wij het écht en dan ook écht niet 24 uren achtereen zouden uithouden. In de week die achter me ligt probeer ik een naam te geven aan dit kamp. Ik kon het niet vinden...…wat zie ik, wat hoor ik, wat merk ik, wat ruik ik. Met tranen in mijn ogen en het bijna de eerste keer niet durven uit te spreken komt aan het einde van de week de volgende naam bij mij op: “oorlogskamp”.

Het kamp wordt streng beveiligd door militairen en politie en om binnen te kunnen komen heb je een vergunning nodig, GAiN heeft dit voor ieder van onze groep geregeld. Foto’s en films maken in het kamp zijn streng verboden. Vaak zijn de beelden die je op internet of tv ziet, beelden van een ‘buitengebied’ buiten de hekken van het kamp. Een gebied waar de regels soms anders zijn. De strenge beveiliging is nodig voor de veiligheid van de mensen, het is niet dat dit de reden is dat ik op de naam “oorlogskamp” kom, maar het zijn de leefomstandigheden van de mensen. 
Mensen die in hun ‘geboorteland’ dokter, ondernemer, kapper, leraar, monteur, bankier of een ander beroep hadden zijn gevlucht voor oorlog en geweld. Met vreselijke herinneringen en dierbaren die ze moeten missen die misschien niet meer in leven zijn, zijn ze onderweg naar hun toekomst en hopen toestemming te krijgen vanaf Lesbos verder te mogen reizen.

Wat ik heb gedaan in mijn week werken in kamp Moria? Ik heb geholpen met afbreken van tenten die vrijkwamen, vieze tenten waarbij ik zelfs ontlasting aan de handen kreeg omdat vrouwen ’s nachts voor hun veiligheid niet de tent uitkunnen. Tranen heb ik in mijn ogen voor deze vrouw waar de nood heel hoog was, dit ondanks dat er speciaal voor de nacht volwassen pampers worden uitgedeeld. 
Vanuit het buitengebied mocht ik helpen een vrouw te verhuizen van een tent naar een isobox in het kamp. Dit is een soort van unit die meer bescherming kan bieden tegen kou en water en is ongeveer 3x8 meter. In de isobox kunnen maximaal 3 gezinnen en 15 personen geplaatst worden. De unit wordt dan maximaal ingedeeld met 3 vierkante ‘binnententen’. Wat een enorme impact heeft dit op de privacy van al deze mensen! Tijdens een avonddienst mocht ik de bewaking helpen. In het kamp leven veel verschillende culturen samen. Vrouwen zonder man zijn in veel van deze culturen extra kwetsbaar. Binnen het kamp bevindt zich een door hoog gazen hekwerk en prikkeldraad afgeschermd deel dat is opgedeeld in 4 secties (A,B,C en D). De politie staat bij de ingang en geeft toegang aan de mensen om wel of niet naar binnen te gaan. Vervolgens is er nog specifieke bewaking per sectie. Secties C en D hebben 24 uur per dag extra bewaking. Samen met nog iemand van ons team heb ik tot 24 uur 's nachts de bewaking mogen doen van sectie C en D. En daar sta je dan…... iedere jongen/man die ook maar één stap over een bepaalde lijn zet en daardoor op terrein van sectie C/D komt verzoeken we vriendelijk weer terug te gaan. Ze luisteren en doen wat we zeggen, sommigen proberen ons wijs te maken dat ze komen voor hun ‘sister’ maar daar trappen we niet in. Dit alles voor de veiligheid van de dames die hier leven.

In de dagen dat ik voor de mensen van Moria mocht werken heb ik me veel kunnen inzetten in bundelen en uitgeven van winterjassen met mutsen, sjaals en handschoenen. De kou komt eraan en dit is nog maar het begin van de distributie! Een gezinstas, man/vrouw en drie kinderen in verschillende leeftijden. Met wat er op voorraad is probeer ik ‘mooie’ setjes van te maken. Ik hoop dat ze net van die ene kleur houden of van dat mooie model. Mensen hebben geen keuze, je geeft ze een tas vol spullen maar voelen zich er misschien niet zichzelf in. Zo kwam ik in contact met een moeder met tienerdochter die de inhoud van hun tas bekeek. Ik zag hun ogen en houding, dit is heel moeilijk voor ze. Alles is hun ontnomen in het zichzelf kunnen zijn, dit gaat onvoorstelbaar diep. Ze bedanken me en gaan hun weg. Zo ook een vader die blij was en meerdere keren bedankte voor wat we voor hem betekenden.

Kamp Moria is gebouwd tegen een berghelling aan, ik kreeg een grote glimlach toen er een kind in een kratje of op een oud plankje met veel lawaai voorbij kwam glijden over het betonnen pad van de helling van de berg af en ook het meespelen van de Bottle Flip en “Commando Pingelen” met de jeugd was super. Heerlijk als je kinderen en jongeren even ziet plezier maken. Ook de jonge vrouw van 20 jaar die heel graag mijn nagels wilde lakken tijdens de vrouwendag dat even buiten het kamp in een loods werd gehouden vergeet ik niet zomaar, het liefst ging ikzelf voor blanke lak maar dat vond zij saai. Ik heb voor haar een grote uitzondering gemaakt, ze mocht mijn ene hand roze maken en de andere blauw..…. genieten! En dan dat meisje van ongeveer 8, wat kreeg ze een grote glimlach toen ik haar een bellenblaas gaf, wat was ze blij. En dat ondeugende jongetje van 3 waarvoor het wachten op eten wel heel lang duurde en samen met een ander jongetje onze aandacht probeerde te krijgen door met een grote glimlach in een hoekje te gaan staan wild plassen. Oh oh oh, negatieve aandacht is ook aandacht 😉.
De kinderen zijn de zonnestraaltjes van het kamp.

Dit is een ingekorte versie van wat ik heb meegemaakt… Veel indrukken moeten nog een plekje krijgen en ik zal daar zeker nog wel wat tijd voor nodig hebben… Soms met een lach maar ook zeker met een traan.