Schoenendozen in kamp Moria

Op 14 december 2018 vlogen Hananja, Henk, Annemarie en Marly onder de vlag van GAiN naar Griekenland om daar in het vluchtelingenkamp Moria op Lesbos te werken en schoenendozen uit te delen. Samen met collega Andrea, die een jaar lang ter plekke werkt voor de vluchtelingen, vormden zij het team dat Actie4Kids schoenendozen ging uitdelen.

"Vrijwel direct na aankomst op Lesbos kregen we een training en het was heftig om in het overbevolkte kamp rond te lopen. Je had al foto’s en verslagen gezien, maar bij aankomst voel je pas echt de uitzichtloosheid waar zoveel mensen in gevangen zitten. Urenlang wachten op eten, luiers, dekens, etc. Iedere dag weer. Maandenlang wachten voordat autoriteiten een keer vragen hoe je heet en wat je persoonlijke verhaal is. En dan weer maanden wachten; krijg je asiel of niet... Je wilt dan ook niets liever dan meteen wat doen en een praatje maken met de mensen. En dat deden we ook door tickets uit te delen waarop stond dat moeders en kinderen op woensdag 19 december een mooie, gevulde schoenendoos (Christmas present) mochten ophalen bij een gebouw vlakbij kamp Moria. Met enkele woorden Arabisch en Farsi, Google translate, hulp van vertalers en vooral met geduld lukte het ons om binnen enkele dagen alle mensen met kinderen in het kamp te vinden en de tickets te overhandigen. Het was heel mooi om dan een glimlach te zien en een gesprekje te hebben. Zo ook met een gezin uit Syrië met drie kleine meiden, zij nodigen ons uit om thee te drinken. Ze wonen met z’n vijven op een paar vierkante meter, hebben twee matrassen en wat persoonlijke spulletjes. Hun gastvrijheid is hartverwarmend.

Als dan de vrachtauto met de schoenendozen uit Nederland arriveert, word je heel warm van binnen. Hier is een jaar lang aan gewerkt door vele vrijwilligers uit Woerden e.o. en deelnemers van Actie4Kids. De dozen worden gelost, en het team zet de schoenendozen klaar in het gebouw Gateways2life. We proberen het met ballonen, muziek en een banner gezellig in te richten.

Dan is het eindelijk zover: woensdagochtend staan we vroeg op, bidden met elkaar voor een mooie dag en de eerste gezinnen komen al vroeg naar ons toe. Aan het uitdeelteam is nog een aantal vrijwilligers toegevoegd om alles zo soepel mogelijk te laten verlopen. Want we hebben uiteindelijk rond de 1600 dozen uit te delen. Een mooie en emotionele dag was het voor zowel de ouders, de kinderen en voor ons als team. De kinderen worden blij van het speelgoed, de spelletjes en de knutselspullen. De moeders zien de achterliggende boodschap: er is iemand die aan ons gedacht heeft en ze bedanken ons heel hartelijk. Tranen, knuffels, kusjes en een lach: het mag en kan allemaal.

De dag erna zijn we aan het werk in het kamp. We zien de kinderen spelen: een vader die met zijn zoontje een tennisbal overgooit, een Barbie wordt rondgereden in een buggy, jongens die knikkeren en met autootjes in het water spelen. Tienerjongens die aan het kaarten zijn, meiden die haken en hun pop en sieraden aan ons laten zien. En vooral de vele fluitjes die we extra in de dozen hadden gedaan, hoorden en zagen we. Prachtig!

  

Deze dag denk ik opnieuw aan het gezin uit Syrië; ik besluit naar ze toe te gaan. Ik wil ze zo graag weer even zien. Ze zijn thuis en weer een hartelijk ontvangst. De meiden laten me de spulletjes uit hun schoenendoos zien. Er zitten stickers van hartjes in, ze plakken deze op mijn hand en krijg een lieve knuffel. Ze geven me ook een pen en stuiterbal uit de schoenendoos, ze willen dat ik het aanneem ondanks mijn aanvankelijke weigering. De vader schrijft voor mij een briefje met het woord Liefde en we maken een selfie van ons zessen. De moeder en ik omhelzen elkaar en ik ga weer. Deze kostbare herinnering en dit mooie geschenk neem ik mee naar huis.

Naast het bezig zijn met de uitdelingen van de schoenendozen hebben we ook gewerkt in het kamp. Dit doe je samen met vele vrijwilligers die overal vandaan komen; Australië, Amerika en Europa. Bijzonder om te ervaren. We hebben verzekeringspapieren uitgedeeld, gewerkt bij de informatiebalie, nieuwe vluchtelingen een plekje gegeven (housing) en slechte tenten afgebroken. Met kleine dingen probeer je de mensen te helpen; spijkers om de tent vaster te maken, uitleggen waar papieren voor zijn en je geeft nog een stuk zeil mee voor over de tent. Maar bovenal wil je de mensen zien, echt even contact maken. Konden we maar grote dingen doen. Waarom bestaat een dergelijk kamp als Moria in Europa? We zijn toch een geciviliseerd werelddeel en waarom maken we geen einde aan deze uitzichtloosheid? Waar is onze verantwoordelijkheid?

Je werkt midden tussen alle vluchtelingen in, te midden van deze omstandigheden wil je dienstbaar zijn en probeer je alles wat je ziet een plekje te geven. Het was daarom heel bijzonder dat we binnen ons team elkaars verhalen elke dag konden delen en samen vaak gebeden hebben tot God. Hij was er die hele week bij en Hij is nog steeds bij deze vluchtelingen door de liefde die ik door mensen heen gezien heb.

Ik kijk terug op een indrukwekkende reis, ik voelde me gedragen door God. Maar ook door mijn gezin, familieleden, vrienden en gemeenteleden. Hun gebed maakte voor mij dat we met velen ter plekke waren. Persoonlijk ben ik gegroeid in mijn geloof waar ik dankbaar voor ben.

Tot slot willen we vooral de dank voor de schoenendoos en de liefde die wij mochten ontvangen van de mensen aan de vrijwilligers en de deelnemers van de actie doorgeven. Zonder die hulp was dit alles niet mogelijk geweest. Dank jullie wel!"