Hulpreis Lesbos maart

In maart 2019 reist een groep naar Lesbos om de handen uit de mouwen te steken in vluchtelingenkamp Moria. Wat doe je dan zoal? Meehelpen met het plaatsen en verhuizen van vluchtelingen, tenten op- en afbreken, distributies van hulpgoederen verzorgen, etc. Bijzonder mooi is als je in contact komt met de vluchtelingen zelf. Lees hier een aantal impressies van deze reizigers en hoe waardevol die contactmomenten met vluchtelingen zijn.

Bijzondere ontmoetingen in het kamp
Op een morgen zit ik met een reisgenoot te wachten op de volgende klus. Uit een tent aan de overkant komt een meisje van ongeveer 12 jaar met twee bekers thee voor ons. De vluchtelingen hebben bijna niets, maar ze zijn enorm gastvrij.

Ik kom vervolgens met een man in gesprek. Hij komt uit Iran en verblijft een week in dit kamp. Hij vertelt dat hij homoseksueel is en heeft het over zijn vriend. Toen ik vroeg of zijn vriend ook in het kamp was, begon hij te huilen. Hij vertelt dat zijn vriend in de gevangenis zit in Teheran vanwege zijn geaardheid. De kans is groot dat hij daarom wordt opgehangen. De man droomt elke nacht dat zijn vriend dit gaat overkomen. Zo verschrikkelijk om dit te horen. Ik heb geprobeerd hem te troosten en legde mijn arm om hem heen.

Tijdens ons werk word ik samen met een reisgenoot uitgenodigd op de thee bij een gezin uit Afghanistan. Op een gegeven moment vraagt de man uit het gezin of we betaald krijgen voor het werk. Ik vertel dat wij vrijwilligers zijn en zelf de reis- en verblijfkosten betalen. Hij gaat helemaal uit z'n dak, omhelst mij en kust mij op de schouder. De volgende dag zien we elkaar opnieuw, hij komt naar me toe en omhelst me weer. Ik krijg brood en feta van hem. Op onze laatste werkdag in het kamp gaan we naar de tent van dit Afghaans gezin om afscheid te nemen. Opnieuw een gastvrij ontvangst met eten en drinken. De dankbaarheid van deze mensen maakt diepe indruk. Lastig om dan afscheid te nemen in de wetenschap dat je zelf terug gaat naar Nederland en dat dit gezin misschien nog wel maanden of langer moet wachten voor ze verder kunnen met hun leven.

Pannenkoeken bakken
Eén middag hebben we pannenkoeken gebakken met de alleenreizende minderjarige jongens. Er is geen kookgelegenheid in het kamp. Dus als voorbereiding moeten we alle keukenspullen, ingrediënten, verlengsnoeren en kookplaatjes regelen. Tijdens die middag zie je dat veel jongens het erg leuk vinden om zelf pannenkoeken te bakken en genieten van dit moment. Anderen vinden het vooral lekker om er veel jam en chocopasta op te smeren. Een enkeling zie je emoties verbijten en heb je sterk de indruk dat herinneringen aan thuis weer boven komen.

Zaterdagochtend vrouwenochtend
In de ruimte van Ephraïm, waar iedere zaterdagochtend activiteiten worden georganiseerd voor vrouwen uit dit kamp, wordt alles rustig voorbereid. Tafels worden klaargezet met verf, kleurtjes, nagellak en deze ochtend ook de materialen die we vanuit Nederland hebben meegebracht: lapjes stof, naalden, knopen en garen.

De eerste vrouwen komen binnen en we worden hartelijk begroet. Al snel vult de ruimte zich met meer dan 100 vrouwen. Ze komen bij ons aan de tafel zitten. Een van de eersten is een Afghaanse vrouw met haar dochter. Ze blijkt erg handig met naald en draad en ontpopt zich als de 'teacher' van de vrouwen die volgen. Weg taal- en cultuurbarrière! Prachtig! Er wordt intensief gewerkt aan vrolijke armbandjes en haarspulletjes. Niet alleen het voorbeeld wordt nagemaakt, maar ook eigen ideeën worden uitgewerkt. Even vergeten dat je leven op 'halt' staat, even je creatieve kant weer ontdekken, even lachen en gezien worden.

Intussen gaat de muziek een beetje harder en de tafels worden aan de kant geschoven. De jonge meiden doen hun hoofddoeken af en dansen om de beurt uitbundig. Ze zijn hier onder elkaar en veilig. Hoe kostbaar!

En als we de volgende keer naar Kamp Moria gaan? Dan nemen we nog veel meer lapjes, naalden, draden en knopen mee. Want aan het eind van de ochtend is al het materiaal verwerkt. Op zondag kom ik 2 vrolijke staartjes tegen in het kamp. Een blik van herkenning, een vrolijke begroeting en een herinnering aan een mooie ochtend. Dankbaar!