Hulpreis Lesbos april

Afgelopen april vond een hulpreis plaats naar vluchtelingenkamp Moria op Lesbos. Mooi om de persoonlijke ervaringen van een aantal reizigers met jullie te delen.

Zevende reis
Het is mijn zevende reis naar kamp Moria en telkens ervaar ik om dit samen met God te beleven. Graag deel ik mijn persoonlijke ervaringen.

Naast het reisteam van GAiN, waren mensen van Art for All aanwezig in het kamp. Het was voor hen een pilotreis. Art for All is een stichting die het evangelie van Gods liefde wil delen met vluchtelingen op Lesbos door kunstprojecten. Nou, daar zijn ze zeker in geslaagd! Het enthousiasme van de vluchtelingen die hieraan hebben deelgenomen, was enorm. Naast de Art for All-groep hebben we nog een reisteam van GAiN Oostenrijk ontmoet. Ook zij maakte een pilotreis. Wat waren wij blij met deze groep, waaronder twee vrouwen die Farsi spraken en taalbarrières wegpoetsen tussen de veelal Afghaanse vluchtelingen en onze groep. Deze zusters in de Heer zijn van onschatbare waarde geweest voor de hele groep vrijwilligers. De eenheid in geloof en liefde was voor mij duidelijk voelbaar tijdens ons werk in dit kamp. Bijzonder om dit te mogen meemaken.

Je vraagt van tevoren aan God: maakt U ons duidelijk wat we moeten doen en waarvoor wij ingezet moeten worden. Welnu, dat was naast de shifts, vrouwenactiviteiten en kunstprojecten met minderjarigen ook de inzet van de hele GAiN-groep voor de schoonmaak in de units. Er heerste schurft en EuroRelief (organisatie in kamp Moria) wilde dat grondig aangepakt hebben. Gewapend met emmers, schoonmaakmiddelen en chloor hebben we dit mogen doen. De twee Farsi-sprekende zusters uit Oostenrijk hadden de gave om de vele mannen te stimuleren om mee te helpen. Dat werd soms een feest, ondanks het strenge toezicht van EuroRelief-vrijwilligers. Wij vertelden aan de vluchtelingen dat we zelf onze reis en verblijf betaalden om hier te werken en dat leverde zo’n positieve reacties op dat bewoners van het kamp ook gingen meehelpen.

Er was tussendoor zeker ook tijd om thee te drinken en even met de mensen te spreken over wat hen bezighoudt. Als westerlingen kunnen wij nog veel leren van deze gastvrijheid. Zodoende had een aantal vrijwilligers tijd om de persoonlijke verhalen te horen over de verschrikkingen die deze mensen meemaakten. Persoonlijk werd ik geraakt door een man uit Afghanistan die een kruidenierswinkeltje had en in eerste instantie naar Kabul gevlucht was met zijn vrouw en drie kinderen. Toen daar een school werd gebombardeerd en veel mensen gedood waren, waaronder kinderen, heeft hij alles verkocht. Hij kwam terecht op Lesbos in de hoop op een betere toekomst… Hij zit hier nu gevangen in een uitzichtloze situatie. Op het laatst zaten we met tranen in de ogen tegenover elkaar. Dit is slechts een van de vele traumatische verhalen die je hoort.

Wat heeft deelname aan deze reis mij opgeleverd? Innerlijke rijkdom en het besef dat er een God is die rechtvaardig zal oordelen. Ik kan alleen maar zeggen, neem met GAiN contact op als je van mijn verslag enthousiast wordt en in beweging wilt komen voor een mens in nood.

Samen schoonmaken met vluchtelingen
Ik vond het spannend wat we zouden gaan doen tijdens de eerste shift in kamp Moria. We werden met onze groep ingedeeld om te gaan schoonmaken in een aantal units waar schurft geconstateerd was. Mijn reisgenoot vertelde hiervoor al even hoe dat verliep in samenwerking met de vluchtelingen.
Wat ik zelf daarover nog kwijt wil, is dat ik me verwonderde over de grootte van de units. Toen ik binnenkwam zag ik ongeveer negen kleine ruimtes (van 2 bij 2,5 meter) en per ruimte leefde een gezin met soms wel zes gezinsleden! Trots toonde een moeder haar kleine baby. Ze vertelde over de beestjes (schurft) in de dekens en haar baby had overal vlekjes op de huid. In deze units is er verder geen enkele privacy en je hoort alles van elkaar.

Gedurende het schoonmaakwerk proberen we contact te maken met de vluchtelingen. Door de taalbarrière is dat soms lastig. Maar als je lacht naar iemand, komt er bijna altijd een lach terug met soms een traan van ontroering. Ze zijn blij dat we hen helpen en schoonmaakmiddelen meebrengen zodat ze het straks zelf kunnen bijhouden. Nadat we klaar zijn met deze grote klus, gaan we even samen zitten. We lachen en zelfs een klein dansje wordt gedaan.

Mijn hart gaat uit naar deze mensen die ondanks de slechte omstandigheden, de onzekerheid en alles wat ze al doorstaan hebben tijdens hun vlucht, dankbaar zijn voor het minimale wat we doen. Ze zijn gastvrij en proberen de moed erin te houden. Hun leven staat stil en de toekomst is duister. Dit moet toch anders kunnen.

 Hierbij ook foto's van het bezoek aan het zwemvestenkerkhof op Lesbos.