Feestweek op Lesbos

Op zaterdag gaan we na een introductie over de actuele situatie in het kamp en de uitleg over gedragsregels voor vrijwilligers, naar de ‘nieuwe jungle’. Dit is een plaats buiten kamp Moria waar de vluchtelingen niet legaal mogen wonen. Maar omdat het kamp overvol is, worden daar nu ook tenten neergezet.
Al zingend en spelend met een voetbal lopen we deze middag tussen de tentjes door. Sommige kinderen komen lachend naar buiten gerend. Andere kinderen vinden het nog spannend en kruipen dicht tegen hun ouders aan. We lachen, we spelen voetbal en volleybal, we springen touwtje, doen aan zaklopen en we zingen heel veel liedjes. Even zijn de kinderen geen nummer maar worden ze gezien als kind.

Dan door naar het avondprogramma. We willen een film laten zien. Bij het infopoint van EuroRelief bevindt zich een tribune waar een wit doek staat opgesteld. Helaas ontbreekt het aan een goede kabel en lukt dat deze keer niet. Maar dat kan de pret niet drukken. We verzinnen snel iets anders en dansen en zingen tot we er schor van zijn!

Zondag gaan we met elkaar naar de kerk. Met allerlei culturen en achtergronden, samen één God prijzen en dienen! Heel waardevol om zo bij elkaar te zijn. Na de dienst rijden we naar het noorden van het eiland. Wat een prachtig eiland met mooie vergezichten. Wat een tegenstelling met de omstandigheden in het kamp!
Onderweg lunchen we tussen de geiten. Daarna bezoeken we de ‘lifejacket graveyard’ in Molyvos. Indrukwekkend om zoveel zwemvesten bij elkaar te zien. Ieder vest staat voor een verhaal van een mens die vol hoop aan een reis begon en terecht kwam in kamp Moria. Het is bizar om te zien dat het ook een gewone vuilstortplaats is.

Maandag bezoeken we voor het eerst de secties waar de alleenreizende vrouwen zitten. Alle volgende ochtenden zijn we daar ook te vinden. Tussen de 50 en 100 vrouwen doen mee met de door ons geplande activiteiten. Je merkt hier ook goed dat ze het fijn vinden dat er even echt tijd voor hen is. Ook al is er niet altijd veel gesprek, een blik zegt soms zo veel meer dan woorden! We versieren linnen tassen, maken sieraden, we beplakken een notitieboekje. Op de laatste ochtend willen we slingers maken. Maar de vrouwen zijn zo creatief, we staan er versteld van! Ze verzinnen hun eigen projectjes. Zonder naaimachine worden er tassen, kussentjes en hangers gemaakt. Vol trots nemen ze hun creaties mee of geven ze deze zelfs weg. Hun mentaliteit zie je hier zo mooi in terug. Ze hebben zo weinig, en daarbij denken ze toch ook aan de ander!

Maandagmiddag en de volgende middagen gaan we naar de gezinnen waarvan de kinderen alleen met hun moeder reizen. Zij zitten ook in een beveiligde sectie. Hier zingen we liedjes, de clown brengt groot en klein aan het lachen en er wordt geknutseld. Daarna gaat een aantal kinderen naar school en nemen wij afscheid van de rest. Deze middag gaan we weer naar dezelfde plek als zaterdag. Er wordt geknutseld, binddraad geknoopt, iedereen in een rij: ze luisteren fantastisch! 

Deze avond kan er wel een film worden gekeken. Als de auto met materialen het kamp binnen komt rijden, roepen de kinderen in koor: ”Cinema? Cinema?” Ademloos kijken we met velen. Zelfs de Griekse schoonmakers kijken mee.

Dinsdag bezoeken we nogmaals de gezinnen die zonder vaders reizen. Daarna maken we een uitstapje naar Mytilini naar het Mosaik Support Center. Deze organisatie geeft taalles aan vluchtelingen. En er is een workshop waar vluchtelingen van reddingsvesten tassen e.d. maken.

De woensdag- en donderdagmiddag brengen we door met de kinderen: zingen, krasblaadjes versieren en schminken. Alle kinderen willen geschminkt worden, zelfs baby’s worden gebracht! Woensdag- en donderdagavond kijken we weer een film en wordt er gedanst en gezongen met 400 mensen. Een onvergetelijke ervaring!